پیام خوزستان - فارس / سخنان متناقض دونالد ترامپ درباره توان ایران برای نابودی شهرهای آمریکا، بار دیگر شکاف میان روایت رسمی واشنگتن و واقعیت جنگ را آشکار کرده است؛ جایی که دولت آمریکا از یک سو ایران را تهدیدی قریب‌الوقوع معرفی می‌کند و از سوی دیگر مدعی است که با جنگ، این تهدید را از بین برده است.
اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره لس‌آنجلس و سن‌دیگو بیش از آنکه تصویری از یک راهبرد منسجم در قبال ایران ارائه کند، نشانه‌ای از آشفتگی روایی در واشنگتن است.
رئیس‌جمهور آمریکا در سخنرانی خود از امکان «نابودی» شهرهای آمریکا توسط ایران سخن می‌گوید و همزمان کاخ سفید تلاش می‌کند توضیح دهد که منظور ترامپ، بیان خطراتی بوده که در صورت اقدام نکردن آمریکا علیه ایران می‌توانست متوجه شهروندان آمریکایی شود.
اما همین توضیح، پرسش اصلی را برطرف نمی‌کند؛ اگر ایران تا این اندازه در آستانه تبدیل شدن به تهدیدی برای شهرهای آمریکا بوده، چرا واشنگتن پس از جنگ همچنان ناچار است درباره توانایی ایران توضیح بدهد؟
در واکنش به این ادعاها، گاوین نیوسام، فرماندار کالیفرنیا، این سخنان را «جنون‌آمیز و خطرناک» توصیف کرد. کارن بس، شهردار لس‌آنجلس، نیز آنها را تلاشی برای «تشویق حمله به جان آمریکایی‌ها» خواند.
تاد گلوریا، شهردار سن‌دیگو، در شبکه ایکس نوشت که این شهر نباید قربانی خسارت جانبی جنگ شود و از ترامپ خواست نام آن را از «سخنان نسنجیده‌اش درباره جنگ» کنار بگذارد.
نیوسام در پست دیگری در حساب رسمی فرماندار کالیفرنیا، با بازنشر گزارش لس‌آنجلس تایمز درباره این سخنان، آنها را «نفرت‌انگیز» خواند و گفت نشان‌دهنده نداشتن صلاحیت است.
یک روایت غیرقابل باور برای توجیه جنگ
دولت آمریکا تلاش می‌کند جنگ علیه ایران را اقدامی پیشگیرانه و ضروری برای حفظ امنیت آمریکایی‌ها معرفی کند. در این روایت، ایران تهدیدی بالقوه بوده و آمریکا با اقدام نظامی، این تهدید را از بین برده است.
اما همزمان، سخنان ترامپ تصویری بسیار متفاوت ارائه می‌دهد؛ تصویری که در آن ایران چنان قدرتمند توصیف می‌شود که می‌تواند شهرهایی مانند لس‌آنجلس و سن‌دیگو را نابود کند.
این تناقض فقط یک اختلاف لفظی نیست. اگر ایران واقعاً چنین تهدید فوری و گسترده‌ای بوده، ادعای «ایمن‌تر شدن آمریکا» پس از جنگ باید با توضیحی روشن درباره نحوه ایجاد این امنیت همراه باشد و اگر ایران چنین توانایی‌ای نداشته، استفاده از ادبیاتی درباره نابودی شهرهای آمریکا بیشتر شبیه بزرگ‌نمایی برای توجیه جنگ خواهد بود.
ترامپ در دام لفاظی‌های خودش
مشکل بزرگ‌تر آن است که ترامپ طی ماه‌های گذشته آنقدر از ادبیات تهدید، پیروزی و نابودی دشمن استفاده کرده که اکنون هر جمله او به دشواری در چارچوب یک روایت منسجم قرار می‌گیرد.
او از یک سو از قدرت آمریکا برای شکست دادن ایران سخن می‌گوید و از سوی دیگر چنان درباره توان ایران هشدار می‌دهد که گویی آمریکا با یک قدرت بسیار بزرگ و نزدیک به تهدید مستقیم شهرهایش مواجه بوده است.
کاخ سفید نیز ناچار شده برای توضیح این اظهارات وارد میدان شود و بگوید منظور ترامپ این نبوده که ایران واقعاً چنین اقدامی را انجام خواهد داد، بلکه منظورش خطری بوده که در صورت عدم اقدام آمریکا ممکن بود ایجاد شود.
این همان جایی است که روایت رسمی واشنگتن بیش از گذشته رنگ تناقض و حتی طنز سیاسی به خود می‌گیرد.
مردم آمریکا جنگ را از زاویه دیگری می‌بینند
در سوی دیگر، افکار عمومی آمریکا الزاماً روایت کاخ سفید را به همان شکلی که دولت می‌خواهد نمی‌پذیرد. برای بسیاری از آمریکایی‌ها، مسئله اصلی این است که چرا کشورشان وارد جنگی شده که هزینه‌های انسانی، اقتصادی و امنیتی آن باید توسط جامعه آمریکا پرداخت شود.
از نگاه این منتقدان، ایران در جریان جنگ برای دفاع از خود اقدام کرده است؛ بنابراین تبدیل کردن ایران از یک طرف درگیر جنگ به یک «تهدید ذاتی برای شهرهای آمریکا»، نمی‌تواند به تنهایی پاسخگوی این پرسش باشد که اصلاً چرا جنگ آغاز شد و چه ضرورتی برای ادامه آن وجود داشت؟
به همین دلیل است که سخنان ترامپ به جای آنکه الزاماً احساس امنیت ایجاد کند، می‌تواند پرسش‌های تازه‌ای درباره تصمیمات دولت آمریکا ایجاد کند.
سیاست آمریکا؛ از تهدید تا توجیه
ماجرا اکنون فقط به یک جمله ترامپ محدود نیست. مسئله، تصویری است که این اظهارات از سیاست آمریکا در برابر ایران نشان می‌دهد؛ سیاستی که میان تهدید، ادعای پیروزی، بزرگ‌نمایی قدرت ایران و تلاش برای آرام کردن افکار عمومی آمریکا در نوسان است.
ترامپ می‌خواهد همزمان دو پیام را منتقل کند. ایران آنقدر خطرناک بوده که جنگ علیه آن ضروری باشد و آنقدر شکست خورده که آمریکا اکنون کاملاً امن‌تر شده باشد.
جمع کردن این دو گزاره در کنار یکدیگر، بدون ارائه توضیح روشن درباره واقعیت میدان، کار ساده‌ای نیست.
شاید به همین دلیل است که واکنش مقام‌های کالیفرنیا تنها به یک اختلاف سیاسی با ترامپ محدود نشده و حتی از «جنون‌آمیز» و «خطرناک» بودن این سخنان سخن گفته‌اند.
در نهایت، آنچه بیش از همه به چشم می‌آید، نه قدرت روایت آمریکاست و نه انسجام آن؛ بلکه تناقضی است که هر بار با یک اظهارنظر تازه ترامپ آشکارتر می‌شود.